Misyjne drogi

Kraj

BANGLADESZ - Ghana Pradża Tantri Bangfa Desz - Ludowa Republika Bangladeszu - leży w delcie Gangesu i Bramaputry i graniczy z Birmą i Indiami. Pierwotnie stanowiła część Indii, w 1947 r. została przyłączona do Pakistanu jako Wschodni Pakistan. Rosnące napięcie w stosunkach z oddzielonym przestrzenią 1000 km Pakistanem Zachodnim doprowadziło do wojny, zakończonej w 1971 r. usamodzielnieniem się Bangladeszu. Po okresie burzliwej walki o władzę i kolejnych zamachach stanu, w 1977 r. generał Hussein Mohammed Ershad przyzna! sobie władzę prezydenta. W referendum w 1985 r. został on uznany przez większą część społeczeństwa za głowę państwa.

Kraj należy do najbiedniejszych i najgęściej zaludnionych na świecie - około 100 min ludności zamieszkuje obszar 144 tys. km2 (690 mieszkańców na 1 km2). Największe miasta to: Dhaka, stolica kraju (3458 tys.), Chittagong (1388 tys.) i Khulna (623 tys.). Prawie 50% ludności stanowi młodzież poniżej 15 roku życia. Aż 70% mieszkańców kraju jest analfabetami. Kraj nękają częste klęski żywiołowe. Cyklon w 1985 r. zniszczył południowo-wschodnie wybrzeże, śmierć poniosło ponad 30 tys. osób, bez dachu nad głową pozostało 500 tys.

Rozwój Kościoła

Chociaż misje katolickie zostały założone na terenie Bengalu Wschodniego jeszcze w XVI w. (portugalscy jezuici, dominikanie i augustianie) to pierwsze struktury kościelne powstały tam dopiero w XIX w. W 1887 r. Dhaka stała się stolicą nowej diecezji (jako sufragania Kalkuty). W tym samym czasie, dzięki pracy misjonarzy z Papieskiego Instytutu Misji Zagranicznych w Mediolanie, utworzył się wikariat apostolski na terenie Bengalu Środkowego, który wkrótce podniesiony został do rangi diecezji (diecezja Krishagar - a od 1927 r. Dinajpur).

W 1950 r. hierarchię kościelną zreorganizowano: Dhaka zostaje archidiecezją, podlegają jej trzy sufraganie: Chittagong, Dinajpur i Khulna.

Dzisiaj Kościołem w Bangladeszu kieruje już czterech rodzimych biskupów, których wspomaga 165 kapłanów, 54 braci i 633 siostry zakonne. Katolicy, choć stanowią znikomy procent ludności kraju (0,15% - a chrześcijanie razem 0,3%) to jednak wywierają stosunkowo duży wpływ na życie społeczne kraju - zwłaszcza poprzez działalność charytatywną i szkolnictwo. Kościół prowadzi 294 szkół podstawowych, 41 szkół średnich i 172 instytucje dobroczynności. Na prośbę Kongregacji Rozkrzewienia Wiary włączyła się w roku 1973 do działalności ewangelizacyjnej Bangladeszu również siedmioosobowa, międzynarodowa grupa Misjonarzy Oblatów M.N. Pracują w dystrykcie misyjnym Sylhet nad granicą Assamu wśród ubogich plemion górskich Khasi i Garo, Razem z nimi ewangelizują siostry miłości Matki Teresy z Kalkuty. Prowadzą wiele działań charytatywnych oraz alfabetyzację.

Ojcowie współpracują również we formacji kleryków w narodowym seminarium duchownym w Dhakce. Aktualnie studiuje tam 71 seminarzystów, 7 z nich to oblaci. Wśród 18 diakonów wyświęconych w dniu 19 listopada przez Ojca Świętego był również pierwszy oblat Bengalczyk.

Wizyta papieska

Przybycie Papieża do Bangladeszu było czymś zupełnie niezwykłym w życiu jego Kościoła. Jan Paweł II pomógł niewielkiej wspólnocie katolików ukazać krajowi swoje właściwe oblicze. Przedpołudniowa Msza św. odprawiona w dniu 19 listopada, była transmitowana przez telewizję aż do końca homilii Papieża. Trzeba to uznać za wydarzenie bez precedensu w kraju muzułmańskim. Msza św. była wielkim dziękczynieniem za powołania kapłańskie, tak ważne wżyciu Kościoła lokalnego. Uczucia wiernych najlepiej wyrażają słowa rodziców jednego z wyświęconych kapłanów: „Bóg obdarzył nas dzisiaj podwójną łaską: kapłaństwem naszego syna i obecnością Ojca Świętego, który po raz pierwszy jest wśród nas i który udzielił święceń 18 młodzieńcom, nadziei naszego Kościoła w Bangladeszu". Zgodnie z miejscowym zwyczajem, kandydaci do kapłaństwa zbliżali się do ołtarza boso - a przed otrzymaniem święceń otrzymali błogosławieństwo rodziców.

Po południu Papież złożył wizytę w narodowym mauzoleum - pomniku ku czci ofiar wojny z Pakistanem w 1971 r. Kolejno spotkał się z przedstawicielami innych wyznań chrześcijańskich i innych religii. Ojciec Święty nawiązał do spotkania w Asyżu, podkreślając, że religia może i powinna odgrywać ważną rolę w dzisiejszym świecie. Podkreślił to również M. A. Sabhan, Dyrektor Generalny Fundacji islamskiej w Bangladeszu, gdy tymi słowami zwrócił się do Papieża: „Jesteśmy głęboko przekonani, że kryzys we współczesnym świecie może zostać rozwiązany przez odwołanie się do ideałów i wartości religijnych. Konieczna jest synteza i jedność wartości materialnych i duchowych. Bez owej jedności nikłe są szansę na utrzymanie pokoju na świecie (...) Oczekujemy, że wkład Waszej Świątobliwości, który przybył tutaj jako posłaniec pokoju, prawdy i pojednania, będzie cenną pomocą dla całego świata". Po tym spotkaniu Jan Paweł II udał się do siedziby prezydenta. Burmistrz Dhaki wręczył Papieżowi klucze do miasta, Takie wyróżnienie nie spotkało dotąd żadnego z goszczących w Dhakce mężów stanu ani przywódców religijnych.

Po kolacji Ojciec Święty spotkał się z biskupami i delegatami Kościoła z sąsiedniej Birmy. Również tam Kościół jest mniejszością, a jego posługiwaniu towarzyszą prześladowania. „Kościół - powiedział Papież - jest sługą i nauczycielem, matką, dziewicą i oblubienicą. W każdym czasie i we wszystkich państwach Kościół doświadcza w sobie, w życiu swoich wiernych tajemnicy Krzyża Chrystusowego i tajemnicy życia Chrystusa Zmartwychwstałego. Pozdrawiając was dzisiaj myślę o waszym wiernym Kościele, o waszej umiłowanej ojczyźnie". Następnego dnia Papież pożegnał się z Bangladeszem i udał się w dalszą podróż - do Singapuru.