Misyjne drogi
Polscy oblaci na Cejlonie
Do oblatów francuskich, którzy jako pierwsi przybyli na rajską Wyspę, zaczęli wkrótce dołączać współbracia z innych prowincji zakonnych, m.in. z prowincji belgijskiej, holenderskiej, włoskiej, niemieckiej, anglo-irlandzkiej i polskiej. Pierwszym polskim oblatem na Cejlonie był brat Józef Andrzejewski, który pracował tam w latach 1909-1939. Wyjechał na Cejlon jako członek niemieckiej prowincji zakonnej. Do 1928 r. był odpowiedzialnym za sprawy materialne domu biskupiego w Dżafnie oraz za zaopatrzenie okolicznych misji w potrzebne rzeczy materialne. W 1928 r. przeniesiono go do pracy w sierocińcu w Dżafnie-Kolombogam, gdzie zmarł w 1939 r.
Następnym polskim oblatem na Cejlonie był o. Szczepan Mańka, który wyjechał na Rajską Wyspę jeszcze jako kleryk i tam dopiero otrzymał święcenia kapłańskie (26 VI 1929 r.). Pierwszą jego placówką była misja Wennappuwa w archidiecezji Kolombo, prowadzona wśród Syngalezów. W czerwcu 1930 r. przydzielono go do pracy w Dżafnie, powierzając mu urząd wikariusza przy miejscowej katedrze, a potem nauczyciela w szkole w Dżafnie-Colombogam. W Dżafnie o. Mańka zaczął uczyć się języka tamilskiego. Za biegłą znajomość syngalezkiego i tamilskiego otrzymywał on liczne pochwały miejscowej ludności i misjonarzy.
Doceniając gorliwą pracę dwóch polskich misjonarzy biskupi oblaccy z Cejlonu i przełożeni zakonni prosili polskich oblatów o kolejnych misjonarzy. 23 listopada 1928 r. na Cejlon wyjeżdża grupa dwóch kleryków (Andrzej Cierpka i Franciszek Śmigielski) oraz pięciu braci zakonnych (Wincenty Siejka, Stefan Duda, Stanisław Wyryma, Leonard Zyguła i Stefan Andrzejewski). Klerycy Andrzej Cierpka i Franciszek Śmigielski, po ukończeniu studiów teologicznych, przyjmują na Cejlonie święcenia kapłańskie. Bracia trafiaja do pracy w domach zakonnych w Maggona (praca w domu poprawczym: Wincenty Siejka i Stefan Duda) oraz Dżafnie: na biskupstwie (Stanisław Wyryma); w drukarni (Stefan Andrzejewski) oraz w Kolegium św. Patryka (Leonard Zyguła).
Kolejni polscy oblaci dołączyli do nich w 1934 r. Byli to oo. Emil Pomykoł i Władysław Łaniewski. W 1939 r. dołączyli do nich oo. Ignacy Pluszczyk i Hubert Misiuda.
Wszyscy oni włączyli się gorliwie w dzieło ewangelizacji ubogiej ludności Cejlonu. Pracę niektórych przerwała wojenna tułaczka, inni pozostali tam do samej śmierci.
Polskimi oblatami o najdłuższym stażu misyjnym na Sri Lance byli Stefan Wyryma (zm 24 X 1988 r. w Maggona), o. Andrzej Cierpka (zm. 24 VI 1982 r. w Dżafnie), br. Stefan Duda (zm. 30 X 1974 r. w Maggona) oraz br. Wincenty Siejka (zm. 13 XII 1965 r. w Borella).
Następnym polskim oblatem na Cejlonie był o. Szczepan Mańka, który wyjechał na Rajską Wyspę jeszcze jako kleryk i tam dopiero otrzymał święcenia kapłańskie (26 VI 1929 r.). Pierwszą jego placówką była misja Wennappuwa w archidiecezji Kolombo, prowadzona wśród Syngalezów. W czerwcu 1930 r. przydzielono go do pracy w Dżafnie, powierzając mu urząd wikariusza przy miejscowej katedrze, a potem nauczyciela w szkole w Dżafnie-Colombogam. W Dżafnie o. Mańka zaczął uczyć się języka tamilskiego. Za biegłą znajomość syngalezkiego i tamilskiego otrzymywał on liczne pochwały miejscowej ludności i misjonarzy.
Doceniając gorliwą pracę dwóch polskich misjonarzy biskupi oblaccy z Cejlonu i przełożeni zakonni prosili polskich oblatów o kolejnych misjonarzy. 23 listopada 1928 r. na Cejlon wyjeżdża grupa dwóch kleryków (Andrzej Cierpka i Franciszek Śmigielski) oraz pięciu braci zakonnych (Wincenty Siejka, Stefan Duda, Stanisław Wyryma, Leonard Zyguła i Stefan Andrzejewski). Klerycy Andrzej Cierpka i Franciszek Śmigielski, po ukończeniu studiów teologicznych, przyjmują na Cejlonie święcenia kapłańskie. Bracia trafiaja do pracy w domach zakonnych w Maggona (praca w domu poprawczym: Wincenty Siejka i Stefan Duda) oraz Dżafnie: na biskupstwie (Stanisław Wyryma); w drukarni (Stefan Andrzejewski) oraz w Kolegium św. Patryka (Leonard Zyguła).
Kolejni polscy oblaci dołączyli do nich w 1934 r. Byli to oo. Emil Pomykoł i Władysław Łaniewski. W 1939 r. dołączyli do nich oo. Ignacy Pluszczyk i Hubert Misiuda.
Wszyscy oni włączyli się gorliwie w dzieło ewangelizacji ubogiej ludności Cejlonu. Pracę niektórych przerwała wojenna tułaczka, inni pozostali tam do samej śmierci.
Polskimi oblatami o najdłuższym stażu misyjnym na Sri Lance byli Stefan Wyryma (zm 24 X 1988 r. w Maggona), o. Andrzej Cierpka (zm. 24 VI 1982 r. w Dżafnie), br. Stefan Duda (zm. 30 X 1974 r. w Maggona) oraz br. Wincenty Siejka (zm. 13 XII 1965 r. w Borella).
Stanisław Świętokrzyski
