Wiadomości misyjne

Pogarsza się poziom edukacji społeczeństwa pakistańskiego. W kraju obowiązują przepisy dyskryminujące mniejszości narodowe i religijne, a sytuacja katolików i mediów katolickich jest bardzo trudna. Takie opinie wyrażali uczestnicy tygodniowego forum w Lahore, zorganizowanego przez Międzynarodowy Związek Prasy Katolickiej (UCIP).

Omawiano zwłaszcza sytuację społeczno-polityczną w Pakistanie, jak również obecność katolickich środków przekazu w krajach południowo-wschodniej Azji. Oprócz gospodarzy – delegatów Pakistanu – w obradach wzięli też udział dziennikarze ze Sri Lanki, Nepalu i Bangladeszu. Większość mówców krytykowała niski poziom wolności religijnej i ograniczanie roli prasy w tym kraju.

Przegrywamy bitwę o edukację – ubolewał arcybiskup Lahore, Lawrence John Saldanha, przewodniczący Komisji Episkopatu ds. Środków Przekazu, otwierając obrady. Zwrócił uwagę, że spośród 1,2-milionowej społeczności katolików w Pakistanie (stanowiącej 2,2% ogółu mieszkańców kraju) 75% to analfabeci. Co gorsza, pozostali niezbyt interesują się tego rodzaju wychowaniem społecznym – mówił dalej arcybiskup. Ludzi przybywa, ale poziom ich wykształcenia obniża się – stwierdził z goryczą mówca.

Dr Mehdi Hasan, specjalista w dziedzinie mediów, podkreślił, że w kraju nie ma wolności wyrażania poglądów ani swobody zdobywania informacji.

Tysiące dorosłych przyjęło w Wielkanoc chrzest w Kościele katolickim w Chinach. Tylko w Pekinie podczas Wigilii Paschalnej było ich kilka tysięcy – donosi agencja AsiaNews. Sytuacja ta dotyczy nie tylko stolicy Chin, ale także innych wielkich metropolii: Szanghaju, Xianu, Kantonu, Chengdu, Xiamenu, Shenzhenu i innych.

Wśród tegorocznych katechumenów są także studenci i profesorowie uniwersytetów, poszukujący sensu życia. Twierdzą oni, że buddyzm i taoizm, które darzą wielkim szacunkiem, nie dają odpowiedzi, które można by zweryfikować racjonalnie i naukowo. Tymczasem chrześcijanie potrafią połączyć wiarę z rozumem.

Jednocześnie nadal szykanowana jest sama aktywność religijna nie podlegająca Patriotycznemu Stowarzyszeniu Chińskich Katolików. W Wielkanoc niektóre wspólnoty nie mogły uczestniczyć w liturgii, gdyż ich księża zostali aresztowani.

Według danych AsiaNews, co najmniej 17 podziemnych biskupów „zaginęło” lub zostało aresztowanych, a 20 księży przebywa w więzieniu. Zarówno Kościół podziemny, jak i kontrolowany przez Patriotyczne Stowarzyszenie Katolików Chińskich, informuje o obostrzeniach władz. „Twarda linia” wiązana jest z faktem, że obecnie większość urzędników Stowarzyszenia to ateiści, a niektórzy należą wręcz do najbardziej radykalnych członków partii komunistycznej, którzy stawiają sobie za cel zniszczenie wspólnot religijnych, a gdyby się to nie udało, przynajmniej poddanie ich działalności ścisłej kontroli.

W tym kraju leżącym w północno-zachodniej Afryce, zamieszkałym przez 12 mln ludzi, w nim 85% muzułmanów, jest tylko 235 tys. katolików. Katolicka wspólnota cieszy się jednak szacunkiem władz i ludności, na co zwrócił uwagę Benedykt XVI w czasie wizyty ad limina w maju tego roku. Papież podkreślił szczególnie współpracę katolików z muzułmanami.

„Chciałbym wyrazić zadowolenie – stwierdził Papież – że malijscy katolicy, jak się dowiaduję, utrzymują serdeczne relacje ze swymi muzułmańskimi rodakami. Należy zwrócić szczególną uwagę, by je pogłębiać. Sprzyjać to będzie przyjaźni i owocnej współpracy między chrześcijanami i muzułmanami. Dlatego słuszne jest, aby tożsamość każdej wspólnoty można było wyrażać w sposób widoczny, ze wzajemnym poszanowaniem. Trzeba uznawać religijne zróżnicowanie wspólnoty narodowej i sprzyjać niezakłóconemu współistnieniu na wszystkich szczeblach społeczeństwa. Wówczas będzie można zdążać razem we wspólnym zaangażowaniu na rzecz sprawiedliwości, zgody i pokoju” – powiedział Benedykt XVI.

W sobotę 5 maja w katedrze w Katmandu przyjął sakrę 69-letni jezuita Antony Francis Sharma, stając się tym samym pierwszym biskupem katolickim w dziejach Nepalu. Jest on rodowitym Nepalczykiem, a święceń udzielił mu nuncjusz apostolski w Indiach i Nepalu abp Pedro López Quintana. Współkonsekratorami byli dwaj hierarchowie-jezuici z Indii: abp Benedict John Osta SI z Patny i bp Thomas D`Souza SI z Bagdogry.

Wikariat apostolski Nepalu obejmuje obszar całego kraju, czyli ok. 147,2 tys. km², zamieszkany przez prawie 23,7 mln ludzi, wyznających w większości hinduizm. Jest wśród nich 6681 katolików. W kraju jest 5 parafii, 2 quasi-parafie, 6 stacji misyjnych i 22 niższych jednostek („podstacji”), w których pracuje 11 kapłanów diecezjalnych i 40 zakonnych. Do kapłaństwa przygotowuje się 5 kandydatów. Ponadto działa tam 112 sióstr zakonnych. Kościół prowadzi 44 instytucje oświatowe oraz 16 placówek opieki zdrowotnej i dobroczynnych.

Przed robieniem sobie złudzeń w kwestii islamu ostrzegł kardynał Walter Kasper. Przewodniczący Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan powiedział 10 maja w Stuttgarcie, że nawet gdy rozróżnia się islam i fanatyczny fundamentalizm, w naiwnym dążeniu do zgody nie wolno lekceważyć potencjału konfliktu.

W przemówieniu wygłoszonym na zaproszenie rządu Badenii-Wirtembergii kard. Kasper zwrócił uwagę na „ambiwalentne stanowisko” islamu wobec przemocy. Stwierdził, że islam to nie tylko inna religia. „To także jest inna kultura, której dotychczas nie udało się dołączyć do nowoczesnej kultury zachodniej, której częścią jest równouprawnienie mężczyzny i kobiety”. Jednocześnie watykański hierarcha podkreślił, że „jeśli się tego będzie chciało” może do tego dojść, ale nie w ciągu kilku lat czy dziesięcioleci, lecz tylko w rozłożonym na dłuższy czas procesie.

„Odwracanie wzroku od tej sprawy nic nie pomoże” – stwierdził kard. Kasper. Dodał, że wyzwanie należy przyjąć i realizować je pokojowymi środkami. Trzeba integrować muzułmanów żyjących w Europie i prowadzić dialog z „umiarkowanym” islamem. Zakłada to ze strony chrześcijańskiej tolerancję i respekt, ale „również tolerancję i respekt muzułmanów wobec kultury chrześcijańskiej i chrześcijańskich przekonań”. Jeśli panuje brak tolerancji, nie można oczekiwać tolerancji od drugiej strony. W każdym społeczeństwie do pokojowego współżycia potrzebny jest pewien obszar wspólnych wartości i zasad.

„Nie można mówić o dialogu, lecz o pozbawionym charakteru samozaprzeczeniu, jeśli w pospiesznej uległości padniemy na kolana i skapitulujemy, jeśli będziemy ukrywali nasze przekonania i wartości” – powiedział kard. Kasper i nawiązał do zdejmowania krzyży w salach szkolnych i pomieszczeniach publicznych, czy rezygnacji ze świętowania Bożego Narodzenia. „Owocem takiej polityki „appeasementu” nie będzie respekt, lecz brak szacunku” – stwierdził przewodniczący Papieskiej Rady i podkreślił, że „można szanować innych tylko wówczas, gdy się szanuje samego siebie”.

Ostatnie wydarzenia na Sri Lance wskazują na to, że nie ma widoków na rychłe zakończenie aktów terrorystycznych i na zawarcie pokoju. Dochodzi do nowych działań zbrojnych pomiędzy wojskami rządowymi oraz „Tygrysami tamilskimi” walczącymi o autonomię dla siebie. Doprowadziło to do ponownego zwiększenia liczby uchodźców z północnej części Wyspy, gdzie bronią się separatyści.

Po tragicznej katastrofie tsunami doszło do względnego pokoju. Zerwano go, gdy zabrakło sprawiedliwego podziału pomocy dla poszkodowanych dla północy kraju. Odbudowa kraju stanęła na martwym punkcie. Wojna domowa trwa tam już dłużej niż 20 lat i kosztowała życia ponad 80000 ludzi oraz setki tysięcy mieszkańców zmusiła do ucieczki.

Sytuacja ta jest diametralnie inna niż na indonezyjskiej prowincji Aceh, która również została w dużym stopniu zniszczona przez tsunami. Jak mówią obserwatorzy zagranicznych organizacji pomocy, walczący tam islamscy rebelianci o niepodległość uznali katastrofę za dopust Boży i że trzeba za wszelką cenę szukać porozumienia i odbudować kraj. Ta odbudowa, jak mówią obserwatorzy, już dobiega końca.

O ponad 100 tys., czyli o prawie 2,2%, wzrosła w ubiegłym roku liczba katolików w Korei Południowej. 31 grudnia 2006 r. było ich ponad 4,7 mln, co stanowi 9,6% mieszkańców tego kraju. Liczby te podał Urząd Statystyczny Konferencji Biskupów Katolickich Korei (CBCK).

Zgodnie z tymi danymi w 2006 r. odnotowano 147 tys. nowych chrztów, przy czym szczególnie duży wzrost wystąpił w archidiecezji Daegu i diecezji Suwon. O 139 zwiększyła się liczba księży i misjonarzy zagranicznych, podczas gdy prawie bez zmian pozostaje liczba seminarzystów (ok. 1,3 tys.). Jednocześnie biskupi zaznaczyli, że Kościół koreański pilnie wymaga odnowy duszpasterstwa powołań, aby bardziej odpowiadało ono bieżącym potrzebom.

Obok tych zjawisk pocieszających występują też problemy, wśród których jednym z najpoważniejszych pozostaje stosunkowo niski udział wiernych w przystępowaniu do sakramentów i w niedzielnej Mszy św. Obecnie nie przekracza on 25% ogółu wierzących.

Mimo wszystko wspólnota katolicka w Korei jest nadal żywa i kwitnąca, ma wiele powołań do życia zakonnego oraz licznych zaangażowanych świeckich.

Kościół katolicki w Korei Południowej dzieli się na 3 prowincje-metropolie, w których skład wchodzi łącznie 17 archidiecezji i diecezji, a także ordynariat polowy i opactwo terytorialne Tokwon. Formalnie w skład metropolii seulskiej wchodzą diecezje Phenian i Hamhung oraz wspomniane opactwo Tokwon w Korei Północnej.

31 maja br. Ojciec Święty Benedykt XVI mianował o. Filipa Pöllitzera OMI biskupem diecezji Keetmanshoop w Namibii.

O. Pöllitzer urodził się w 1940 r. w Mörtelsdorf w archidiecezji Salzburg w Austrii. Tam wstąpił do Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów M.N. Studia seminaryjne ukończył w Niemczech. Tam również w 1965 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Zaraz potem udał się do Namibii, gdzie pracował we wschodniej części archidiecezji Windhoek. Do stycznia 2007 r. był tam prowincjałem Zgromadzenia. W lipcu ub. r. o. Pöllitzer odwiedził nas w Polsce. W nr. 5/2006 „Misyjnych Dróg” opublikowaliśmy interesującą rozmowę, (Liczymy na współbraci z Polski) w której opowiadał o trwającej ponad 40 lat pracy w Namibii, a zwłaszcza o działalności na polu szkolnictwa oraz formacji stałych diakonów i kleryków. Przybył wtedy do Polski z gorącą prośbą o nowych misjonarzy.

Diecezja Keetmanshoop rozciąga się w południowej części Namibii, na powierzchni 264000 km kw. Zamieszkuje ją około 38000 katolików w 21 parafiach (27,9% wszystkich mieszkańców). Pracuje tam 2 kapłanów diecezjalnych i 18 zakonnych, 18 stałych diakonów, 23 braci zakonnych i 49 sióstr. Wszyscy poprzedni biskupi Keetmanshoop pochodzili ze Zgromadzenia Oblatów św. Franciszka Salezego, którzy rozpoczęli działalność misyjną w tej części Namibii.

22 maja 2007 r. na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie odbyło się sympozjum poświęcone pamięci o. Mariana Żelazka SVD. Oprócz sekcji misjologii UKSW współorganizatorami byli Prowincjalny Sekretariat ds. Misji Księży Werbistów i Departament Współpracy Rozwojowej Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Jego mottem były słowa o. Mariana: „Nie jest trudno być dobrym, wystarczy tylko chcieć”.

Po przywitaniu uczestników przez rektora UKSW ks. prof. dr. hab. Ryszarda Rumianka, sympozjum rozpoczęło się od wystąpienia pana Rafała Wiśniewskiego, podsekretarza stanu w MSZ, który poruszył kwestię współpracy polskich placówek dyplomatycznych z misjonarzami. Często pracują oni w miejscach trudno dostępnych dla dyplomatów, a w nowej sytuacji Polska ma obowiązek rozwijać relacje z nowymi państwami na różnych kontynentach. Polscy misjonarze często pomagają ludziom w rozwoju. Do tej działalności zobowiązane są również polskie przedstawicielstwa dyplomatyczno-kulturalne.

O. Wiesław Wesoły SVD z Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego ukazał, jak kształtowało się powołanie misyjne o. Żelazka od czasu jego pobytu w obozie w Dachau (1940-1945), kiedy to postanowił, że jeśli przeżyje obóz, zostanie misjonarzem. Po święceniach kapłańskich, które przyjął w Rzymie w 1949 r., o. Marian zaczął się intensywnie przygotowywać do wyjazdu na misję do diecezji Sambalpur w stanie Orissa w Indiach. Wyjechał tam 3 marca 1950 r.

Prof. Eugeniusz Sakowicz z UKSW ukazał kulturowo-religijny kontekst posługi misyjnej o. Żelazka w Indiach, kraju pluralizmu religijnego i dialogu wielu kultur i religii, zwłaszcza hinduizmu.

Arcybiskup archidiecezji Cuttack-Bhubanesvar, Raphael Cheenath SVD podkreślił, że choć wyjazd o. Żelazka do Indii w 1950 r. był dla niego spotkaniem z nową rzeczywistością, to jednak jego otwartość na potrzeby innych, zwłaszcza biednych i chorych, szybko skłoniła go do pracy na rzecz społeczności osób położonych najniżej w kastowej hierarchii Indii. Nazwali go szybko Bapa – „nasz ojciec”. Opieka nad potrzebującymi, zwłaszcza nad trędowatymi, była dla o. Żelazka nie tyle poświęceniem, co codziennym oddawaniem się Chrystusowi, którego odnajdywał w życiu i twarzach swych chorych podopiecznych.

Następca o. Żelazka w Puri, o. T. Kurian SVD wspomniał o wielu projektach, które są kontynuowane również po śmierci polskiego misjonarza. Wśród najbardziej znanych projektów trwających po dziś dzień wymienić trzeba przede wszystkim leprozorium, czyli szpital dla trędowatych, Kuchnię Miłosierdzia, wydającą codziennie posiłki dla 80 dorosłych i 200 dzieci oraz szkołę Beatrix dla dzieci nieprzyjmowanych do zwykłych szkół, a także Centrum Dialogu i Duchowości.

Senator Adam Biela powiedział o o. Żelazku jako wzorze Polaka, który umiał przełamywać bariery między ludźmi w duchu chrześcijańskiego ekumenizmu i uniwersalizmu.

Dr hab. Jacek Wójcik z PAN-u mówił o okolicznościach przygotowywania nominacji o. Żelazka do Nagrody Nobla w 2002 i 2003 r. Udało się wtedy zebrać ponad 1000 podpisów w kraju i za granicą, uprawniających do przedstawienia kandydatury o. Żelazka do Nagrody Nobla.

O. Marian Studnik SVD z Wydawnictwa Verbinum wymienił 9 filmów, 11 publikacji książkowych oraz kilkanaście wystaw i innych form upamiętnienia działalności o. Żelazka. Wśród różnych nagród otrzymał on m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski przyznany przez prezydenta w 2000 r., a w 2006 r. został uznany przez Senat RP „Człowiekiem Roku”.

Na koniec sympozjum wystąpił polski prowincjał werbistów o. Andrzej Danielewicz SVD, który przedstawił możliwości wyniesienia o. Żelazka na ołtarze. Wyjaśnił, co konkretnie można zrobić, by przyczynić się do procesu beatyfikacyjnego polskiego misjonarza. Materiały z sympozjum mają się wkrótce ukazać w formie książkowej.

W sobotę 26 maja b.r. w kościele parafialnym p.w. św. Jakuba Większego w Obrze odbyła się uroczystość święceń diakonatu i prezbiteratu. Z rąk Księdza Arcybiskupa Stanisława Gądeckiego święcenia kapłańskie przyjęło 7 diakonów (Rafał Bytner, Szymon Frajter, Andrzej Jeżak, Rafał Kupczak, Tomasz Szafrański, Michał Tomczak, oraz Florian Wieczorek), a diakonatu 12 akolitów. W homilii podczas Mszy święceń Ksiądz Arcybiskup przypomniał potrójną rolę funkcję prezbitera – kapłańską, królewską i prorocką. Podkreślił specyfikę posłannictwa kapłańskiego i oblackiego w kontekście współczesnej kultury, kładąc nacisk na osobistą świętość jako podstawę wszelkiej ewangelizacji. Uroczystą Mszę św. koncelebrowało ok. 60 kapłanów.

Tegoroczna uroczystość święceń miała charakter wyjątkowy, gdyż przybył na nią z Rzymu Przełożony Generalny Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów o. Wilhelm Steckling. Dzielił on z Polską Prowincją nie tylko radość tej niezwykłej chwili, ale w czasie uroczystej popołudniowej akademii osobiście wręczył nowo wyświęconym kapłanom-oblatom tzw. listy obediencyjne, kierujące ich do określonej Prowincji. Oprócz Polski nowi kapłani pracować będą na Białorusi, w Niemczech, w Kanadzie oraz w Meksyku. Ojciec Generał życzył im odwagi w niesieniu Dobrej Nowiny aż po krańce ziemi za wzorem naszego świętego Założyciela Eugeniusza de Mazenoda.

31 V 2007 r. Komisja Episkopatu ds. Misji przeprowadziła animację misyjną w parafiach i szkołach Archidiecezji Warszawskiej poprzedzającą finał konkursu „Mój Szkolny Kolega z Misji”. W czasie spotkań z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi misjonarze dzielili się swoimi doświadczeniami. W uroczystej finałowej gali VI edycji Konkursu w dniu 2 VI na placu przy Świątyni Opatrzności Bożej, dzieci ze zwycięskich szkół zaprezentowały swój dorobek, a więc to co zrobiły dla swoich rówieśników w krajach misyjnych przez cały rok. W finale uczestniczyły reprezentacje 9 najbardziej umisjonowanych szkół w Polsce oraz zwycięscy w 5 kategoriach indywidualnych: plastyczna, scenariusze, literacka, charytatywna i nabożeństwa misyjne. Po prezentacji zwycięskich zespołów odbyła się uroczysta Eucharystia, której przewodniczył abp Kazimierz Nycz.

„Tysiąc lat historii życia zakonnego to tysiące pięknych wydarzeń. Bez benedyktynów, cystersów i oblatów historia Kościoła w Polsce byłaby inna, obraz Kościoła byłby uboższy. Dziękuję za cichą, pokorną pracę na zapleczu Kościoła”. Tymi słowami abp Józef Michalik, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski kończył obchody „Świętokrzyskiego Milenium”, czyli tysiąclecia tradycji monastycznej na Świętym Krzyżu.

Mszy św. pontyfikalnej w uroczystość Trójcy Przenajświętszej przewodniczył abp Józef Michalik. W uroczystościach udział wzięło także kilkunastu biskupów z Polski i z zagranicy, m.in. biskupi Charkowa, Kamieńca Podolskiego z Ukrainy, Drohobycza, ze Słowacji, z przewodniczącym Konferencji Episkopatu Słowacji Franciszkiem Tundrą na czele.

Obecny był także superior generalny Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej Wilhelm Steckling. Do zgromadzonych pielgrzymów i osób konsekrowanych powiedział m.in.: „Nasz Założyciel, Święty Eugeniusz de Mazenod, powierzył nam jako wyróżniający znak wielki krzyż, który nosimy na stroju zakonnym. Cieszę się, że na tym miejscu oblaci od siedemdziesięciu jeden lat mogą służyć ludziom i nadal kontynuują swoją misję”. Swoją obecność w uroczystościach zaznaczyli również przedstawiciele rządu RP, władze wojewódzkie i samorządowe.

Ważnym punktem obchodów było podpisanie deklaracji o woli przekazania oblatom budynków należących do Świętokrzyskiego Parku Narodowego, a więc skrzydła zachodniego klasztoru i dawnego szpitala benedyktyńskiego. Dokument parafowali obecni na uroczystości minister środowiska Jan Szyszko, wicepremier Przemysław Gosiewski, dyrektor Świętokrzyskiego Parku Narodowego Stanisław Huruk, biskup sandomierski Andrzej Dzięga i superior klasztoru o. Bernard Briks.

Uroczystości zakończenia „Świętokrzyskiego Milenium” przebiegały pod znakiem chwały krzyża. Szeroko transmitowały je media, dzięki czemu to wydarzenie religijne nabrało dodatkowego wymiaru ewangelizacyjnego.

Na zakończenie Mszy św. abp Józef Michalik podziękował oblatom, którzy od 1936 r. są gospodarzami na Świętym Krzyżu, za opiekę nad klasztorem.