Wiadomości misyjne

Policja ujęła dwóch morderców amerykańskiej misjonarki, Dorothy Stang. 74-letnią Stang, która była znaną działaczką na rzecz praw człowieka i ochrony środowiska, została zastrzelona niedawno w miejscowości Anapu w Amazonii. 28-letniego Rayfrana Salesa zatrzymano 21 lutego. Od razu przyznał się do winy. Następnego dnia złapano drugiego sprawcę: zawodowego mordercę Uilquelano Pinto.

Trwają poszukiwania mocodawcy zbrodni. Jak zeznał Sales, był nim wielki właściciel ziemski. Policja podejrzewa, że chodzi o Vitalmira Goncalvesa Mourę. Siostra Stang zarzucała mu, że wykorzystuje ludzi do niewolniczej pracy. Wielokrotnie też wymieniała go, apelując do władz odpowiedzialnych za ochronę środowiska w sprawie nielegalnego wyrębu lasów tropikalnych. Wielcy posiadacze ziemscy w Brazylii zarabiają na nielegalnym wyrębie drzewa z będących pod ochroną lasów tropikalnych. Za swoją działalność na rzecz praw człowieka i ochrony środowiska w lasach Amazonii misjonarka wielokrotne otrzymywała międzynarodowe nagrody.

Jak już informowaliśmy, na północy Ugandy od 18 lat trwa wojna domowa wzniecona przez rebeliantów tzw. „Armii Oporu Pana” (Lord Resistance Army) pod dowództwem oficera Josepha Kony. Dąży on do opanowania całego kraju, terroryzując ludność. Ponad 1,5 miliona ludności znajduje się na uchodźctwie. Kony prowadzi wojnę, angażując przede wszystkim nieletnich żołnierzy. Od 1986 r. uprowadził przynajmniej 25000 dzieci.

Ludność widzi w Kościele jedyne oparcie i chroni się w zabudowaniach kościelnych. Są one przepełnione zwłaszcza nocą. Trwający od lat strach powoduje, że wielu wpada w obłęd.

Z powodu braku kapłanów w tej sytuacji katechiści są wprost niezastąpieni. Stanowią mocne zaplecze dla miejscowego Kościoła. W samej diecezji Gulu biskup ma do dyspozycji 700 katechistów, którzy pomagają uciemiężonej ludności, starają się o żywność dla niej, zajmują się młodzieżą. Biskup bardzo dba o to, aby katechiści byli dobrze przygotowani do swych zadań.

12 marca br. został oficjalnie otwarty kościół p.w. Matki Bożej Fatimskiej w Ban Pong Vang w wikariacie apostolskim Luang Prabang w północnym Laosie. Niewielki budynek o wymiarach 11 na 8 m może pomieścić zaledwie 150 osób. Jest to pierwszy kościół, na którego budowę rząd wyraził zgodę od 1975 r., kiedy komuniści objęli władzę w Laosie.

Konsekracji dokonał nuncjusz apostolski abp Salvatore Pennacchio urzędujący w Bangkoku. Administratorem wikariatu apostolskiego Luang Prabang jest bp Tito Banchong, jedyny kapłan w całym wikariacie. Jest on mocno związany z oblatami. Pamięta ich jeszcze z działalności misyjnej przed 1975 r., gdy wszyscy musieli opuścić Laos. Studia seminaryjne odbywał w oblackim seminarium we Włoszech. Ma 56 lat.

W całym wikariacie apostolskim żyje obecnie 3 500 katolików. Jednak pod pretekstem „jego bezpieczeństwa” władze pozwalają biskupowi odwiedzać tylko katolików w prowincji Luang Prabang i Xayaburi. Nie może dotrzeć do wiernych zamieszkujących inne prowincje w swoim wikariacie.

Jak podała Stolica Apostolska 19 lutego br. nowym biskupem diecezji Khulna w Bangladeszu został o. Bejoy D'Cruze, dotychczasowy przełożony delegatury misyjnej oblatów w tym kraju. Diecezja leży w południowo-zachodniej części Bangladeszu i ma powierzchnię 28236 km², na której mieszka 14717 mln ludności. Liczba katolików wynosi 26000. Zdecydowanie dominuje islam. Wszyscy chrześcijanie razem stanowią tylko 1% ogółu ludności.

Biskup D'Cruze urodził się w 1956 r. w Dhaka, stolicy kraju. Odbył studia na Sri Lance i tam w 1987 r. został wyświęcony na kapłana. Potem kontynuował studia na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, wieńcząc je licencjatem i doktoratem w dziedzinie teologii dogmatycznej. Jego praca doktorska była porównawczym studium proroctw Biblii i Koranu, zwłaszcza u Jezusa i Mahometa.

W nr 1/05 Misyjnych Dróg opublikowaliśmy interesującą rozmowę z o. Bejoyem D'Cruze na temat sytuacji Kościoła w Bangladeszu, przeprowadzoną jeszcze przed nominacją.

Diecezja Khulna powstała dopiero w 1952 r. na terenach, gdzie już w XVII w. Ewangelię głosili jezuici. O. Bejoy D'Cruze jest dopiero trzecim biskupem tej diecezji.

Zarówno katolicy, jak i buddyści w Kambodży modlili się za zmarłego Ojca Świętego, dziękując mu przede wszystkim za to, że przyczynił się do ponownego ożywienia życia religijnego w ich kraju. Najwyższy rangą kapłan kambodżańskich buddystów Tep Vong wyraził w mediach „podziw dla wybitnej postaci Ojca Świętego, wielkiego autorytetu w sprawach wiary i moralności”.

Wdzięczni są przede wszystkim katolicy, którzy od 1990 r. cieszą się znowu wolnością religijną. Po przejęciu władzy przez Czerwonych Khmerów w 1975 r. wszyscy zagraniczni misjonarze musieli opuścić kraj, a rodzimi kapłani zostali zamordowani pod władzą Pol Pota. Obecnie w kraju jest ponad 20 000 katolików, z czego w samej stolicy Phnom Penh 13 000. Struktury kościelne jeszcze są tymczasowe. Jest jeden wikariat apostolski i dwie prefektury apostolskie.

Tegoroczne święta Wielkanocne w Turkmenistanie miały szczególnie uroczysty charakter. Przybył do nas Nuncjusz Apostolski dla Turcji i Turkmenistanu – abp Edmond Farhat. Przyleciał on w Wielki Czwartek i przewodniczył naszym obchodom Triduum Paschalnego.

W centrum uroczystości była Wigilia Paschalna, którą rozpoczęliśmy o godz. 22.00. Podczas tej liturgii nuncjusz ochrzcił pięcioro katechumenów, którzy prawie przez trzy lata przygotowywali się do przyjęcia sakramentów w Kościele katolickim. Dwoje z nich to Turkmeni! Murad, który przyjął imię Augustyn i Annakuli, który przyjął imię Andrzej. Pozostała trójka to: Ormianka Margarita – Franciszka Ksaweria, Rosjanka Olga – Lucyja i Antoni, który ma pochodzenie polskie, a mieszka 550 km od Aszchabadu w Turkmenbaszy (kiedyś Krasnowodzk) nad Morzem Kaspijskim. Poza nimi dwoje ludzi, którzy byli ochrzczeni jako dzieci i na tym skończyło się ich formacja chrześcijańska, teraz świadomie odnowili swoje przyrzeczenia chrzcielne.

Jeden z nich napisał: „Panie, dziękuję Ci za ten dar chrztu św., który otrzymałem. Przez 3 lata byłem katechumenem. Była to dla mnie długa i trudna droga poznawania oraz stopniowego poświęcania życia Jezusowi Chrystusowi. Nie będę ukrywał, że była to przede wszystkim próba mojej miłości i wiary w Boga. ... Wreszcie Jezus otworzył moje ślepe oczy i głuche uszy.”

Sekcja Misjologii Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie wraz z Komisją Episkopatu Polski ds. Misji zorganizowała w roku szkolnym 2004/2005 trzecią Misyjną Olimpiadę Znajomości Afryki, skierowaną wzorem ubiegłych lat do wszystkich liceów ogólnokształcących w całej Polsce. Od tego roku posiadała ona aprobatę Ministra Edukacji Narodowej i Sportu, co umożliwia zdobywanie punktów w rankingu szkół, jak również uzyskanie indeksów na wyższe uczelnie, zgodnie z profilem Olimpiady. W tym roku towarzyszył mu temat specjalny Polscy misjonarze w Afryce.

Celem Olimpiady jest poszerzenie znajomości kontynentu afrykańskiego przy zwróceniu szczególnej uwagi na działalność naszych rodaków – bogactwo pracy polskich misjonarzy i misjonarek.

Olimpiada przeprowadzana była w trzech etapach. Pierwszy etap – szkolny, odbył się 25 października 2004 r. Przystąpiło do niego 11200 uczniów ze 196 szkół. Do ścisłego finału, który odbył się 6 kwietnia 2005 r. w Warszawie, zakwalifikowało się 51 młodych ludzi z 16 regionów Polski. Zwyciężczynią została Karolina Bugajska z I LO im. Władysława Orkana w Limanowej.

Zmarł nagle 29 stycznia br. w Antananarivo na Madagaskarze.

O. Piotr urodził się w Iławie 17 kwietnia 1966 r. Jego rodzicami byli Edward i Aniela z domu Kowalczyk. Kształcił się w Liceum Ogólnokształcącym w Iławie. Tam również poznał Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów M.N. i w 1985 r. wstąpił do ich nowicjatu na Świętym Krzyżu. Po studiach seminaryjnych w Obrze tam również otrzymał 20 czerwca 1992 r. święcenia kapłańskie z rąk ks. bp. Zdzisława Fortuniaka z Poznania.

Przez rok pracował jako wikariusz w parafii oblackiej w Katowicach, ale już w 1993 r. udał się na Madagaskar, by tam dołączyć do polskiej delegatury misyjnej oblatów. Było to jego gorącym pragnieniem. Po kursie językowym został przydzielony do wspólnoty w Marolambo wśród plemienia Betsimisaraka. Zaraz na początku pobytu przeżył tam napad rabunkowy, w czasie którego został mocno pobity i pozostał w szoku. Po wyzdrowieniu zaproponowano mu zmianę misji, ale chciał tam pozostać. Pracował w Marolambo bardzo gorliwie. Po bezdrożach i trudno przejezdnych ścieżkach motocyklem, a najczęściej pieszo udawał się do odległych wiosek ze swego sektora. Miał pogodne usposobienie i był bliski ludziom.

Od 1998 r. o. Piotr przebywał na nowej misji w Mahanoro nad samym Oceanem Indyjskim i tam kontynuował pracę – choć coraz częściej skarżył się na stan zdrowia. To m.in. było powodem jego kolejnego przeniesienia w 2002 r. do naszego domu w stolicy kraju w Antananarivo. Był tam przełożonym i zarazem ekonomem. Stan jego zdrowia jednak się nie poprawiał, więc miał w tym roku wrócić do Polski na dłuższe leczenie. Śmierć przyszła nagle – niespodziewanie.

Jego pogrzeb odbył się 2 lutego br. w Toamasina, stolicy diecezji, gdzie znajduje się większość oblackich placówek misyjnych, m.in. Marolambo i Mahanoro. Uroczystościom przewodniczył bp. René Rakotondrabé przy licznym udziale misjonarzy oraz wiernych. Tego samego dnia i o tej samej godzinie (12.00 naszego czasu) w oblackiej parafii w Iławie sprawowano pogrzebową Eucharystię w intencji śp. o. Piotra. Byli obecni pogrążeni w bólu rodzice i bracia, krewni, współbracia kapłani oraz parafianie. Mszy św. przewodniczył o. Franciszek Chrószcz, dyrektor Prokury Misyjnej. Homilię wygłosił o. Wojciech Popielewski, rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Obrze, jego kursowy kolega. Na końcu Mszy św. przemówił o. Chrószcz, który pracował na Madagaskarze z o. Piotrem, dziękując mu za dobro jakiego dokonał jako misjonarz.

W liście z 18 maja 1997 r. opublikowanym w „Misyjnych Drogach” (6/97) o. Piotr stawia sobie pytanie o skuteczność swego przepowiadania i odpowiada sam sobie i czytelnikom konkretnym przeżyciem. Mianowicie w czasie jednego z tournée po wioskach swego sektora stanął na zgliszczach spalonej wioski, gdzie przedtem była tętniąca życiem wspólnota chrześcijańska. I tak pisze: zwykle gdy wioska spłonie, nie tylko znikają mieszkańcy, ale też wspólnota umiera. I dalej pisze: gdy tak stałem, modląc się z tymi, którzy mi towarzyszyli, jeden z nich powiedział: „Proszę Ojca! Wiara nie spłonęła!” i wskazał na krzyż, który ocalał na skraju wioski. I rzeczywiście, wierni, którzy się schronili w prowizorycznych szałasach przy ryżowiskach, zbudowali już małą kaplicę i schodzili się co niedzielę na modlitwy, a kilka miesięcy później również odbudowywali swoją wioskę. Podziwiałem ich!

Tak wielu było tych, którym o. Piotr przekazywał Dobrą Nowinę i utwierdzał ich wiarę. Oni najlepiej o tym przed Bogiem zaświadczą, że dzięki niemu ich wiara płonie.

Zmarł 7 lutego br. w wieku 78 lat w Vaudricourt we Francji.

O. Feliks urodził się 10 maja 1926 r. w Lublińcu. Jego rodzicami byli Piotr i Marianna z domu Ćwienk. W okresie II wojny światowej w 1944 r. został zesłany na przymusowe roboty do Francji. Tam wstąpił jako ochotnik do 3 Dywizji Strzelców Karpackich (uczestniczył w walkach pod Senio, Santerno i Bolonią). Po powrocie do Francji skontaktował się z Misjonarzami Oblatami M.N., których dobrze znał z Lublińca. Po ukończeniu szkoły średniej wstąpił do ich nowicjatu, a studia filozoficzne i teologiczne ukończył na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. 10 lipca 1955 r. w Roviano otrzymał święcenia kapłańskie.

Jako kapłan o. Feliks pracował w duszpasterstwie polonijnym we Francji, w ramach polskiej wiceprowincji Misjonarzy Oblatów M.N. W 1967 r. udał się na misje do północnego Kamerunu i należał do pierwszej grupy oblatów, która rozpoczęła tam swoją działalność. Pracował przede wszystkim w Bidzar. Ze względu na trudności ze zdrowiem w 1973 r. opuścił Kamerun i dalej poświęcał się pracy duszpasterskiej wśród Polonii we Francji. Pracował m.in. w Troyes, Dourges, Chamigny. Przez 7 lat był również kapelanem w klinikach w Tarbes. Od 2000 r. przebywał w klasztorze oblackim w Vaudricourt i tam zmarł. 12 lutego został tam pochowany – żegnany przez współbraci, rodzinę oraz wielu przyjaciół i parafian, którym wiernie służył przez 50 lat swego kapłaństwa.

Zmarł nagle 18 marca br. w Landskronie w Szwecji.

O. Krystian urodził się 14 maja 1937 r. w Kotach w powiecie tarnogórskim na Śląsku. Jego rodzicami byli Augustyn i Maria z domu Wyciślak. Ukończył Niższe Seminarium Misjonarzy Oblatów M.N. w Markowicach. W naszym Zgromadzeniu odbył potem również nowicjat oraz studia seminaryjne. Święcenia kapłańskie otrzymał 19 marca 1961 r. z rąk ks. abp. Antoniego Baraniaka w Obrze.

Jako motto swego kapłaństwa o. Krystian przyjął słowa św. Pawła z listu do Filipian: „Dla mnie żyć to Chrystus – a śmierć jest mi zyskiem” (1,21). Jako gorliwy duszpasterz kierował się tą dewizą przez całe życie. Przez pierwsze dziesięć lat pracował w Polsce: w Białogardzie, Katowicach, Kędzierzynie i w Łebie. W 1972 r. wyjechał do Szwecji. Tam jego działalność duszpasterska skupiała się przede wszystkim na parafii w Landskronie, gdzie przez wiele lat zabiegał o godną świątynię dla miejscowej wspólnoty katolickiej. Zżył się bardzo z parafianami. Odprawiał w każdą niedzielę trzy Msze św.: jedną w języku chorwackim, drugą po szwedzku, a trzecią po polsku. Poświęcał wiele uwagi ekumenizmowi. Na jego pogrzeb przybyło kilku pastorów protestanckich i członków Armii Zbawienia. Żył bardzo skromnie i oszczędnie, bronił zawsze słabych i pokrzywdzonych. Mimo słabego zdrowia pracował do końca.

O. Krystiana pożegnano w jego parafii 1 kwietnia. Uroczystościom przewodniczył bp Anders Arborelius z Sztokholmu. Homilię wygłosił o. Ludwik Spałek. Uczestniczyło 37 kapłanów i bardzo wielu parafian. Żegnano go z wielkim żalem.

Pogrzeb o. Krystiana odbył się w Polsce, w Obrze 7 kwietnia. Mszy św. koncelebrowanej przewodniczył o. prowincjał Teodor Jochem, a homilię wygłosił o. Józef Niesłony. Przybyła duża grupa oblatów z Szwecji i jego współbraci z Polski oraz parafian z rodzinnych Kotów.